We can't help ourselves, and there is nothing we can do about it

Emil Leysen (FC Bergman), Antje Verstaen en Damla Cengiz (Tristero) gaan aan de
slag met het legendarische schip The Endurance en het allesomvattend gevoel van
onmacht. In deze beeldende voorstelling staat het vormen van een wereld waaraan
de mens onderdanig is centraal. We lijken de wereld te willen veranderen, maar
wat gebeurt er wanneer de wereld de mens lijkt te veranderen? 

Meer dan een vertelling over de expeditie van Shackleton is de voorstelling vooral een ode aan het onnoembare vermogen van een groep en de onbeperkte kracht van de natuur.

Emil, Antje en Damla zoeken naar een vorm van esthetiek die niet alleen raakt,
maar ook verwondert. In een tijd waarin oppervlakkige consumptie vaak overheerst,
verlangen zij naar een totaalervaring - een gesamtkunstwerk - waarin disciplines
samensmelten: muziek, theater, beeldende kunst, geur, licht en techniek worden een
organisch geheel. Alles is één, alles is alles!

There is almost nothing left to see but a snow-covered mountain, with only a small
piece of ship’s mast sticking out above it. They took the flag away after lighting the
red firework, and then they returned to their old ways.
I will forget the cold
The cuts on my fingers are fading
Eventually there will be no proof I’ve been here.
What is left is a memory, but the memory will be untrue
cause even the memories change.
Stupid stupid me