Zondag de negenste

Horst en Franz zijn broers, maar dat is soms moeilijk te geloven. Want bijna elke keer als Franz Horst komt bezoeken in het woonzorgcentrum, mondt het uit in een gevecht. Het was ook al 35 jaar geleden dat ze elkaar zagen, maar omdat Horst beginnende Alzheimer heeft, wil Franz hun ‘emotionele boekhouding’ afhandelen. Maar tegelijk zit hij ook in slechte papieren, dus misschien zit er ook nog iets anders achter?
Om verdere aanvaringen te vermijden, stelt de dokter voor om een buffer mee te nemen. Franz neemt daarom Andrea mee, met wie ze beiden een ingewikkeld verleden hebben. Zij wil echter maar wat graag terug deel uitmaken van z’n leven en wil hem ook gelukkiger zien, dus brengen ze veel tijd samen door. Terwijl Franz en Horst hun fragiele band proberen te herstellen, ondervindt Horst meer en meer invloed van z’n ziekte.
Het mengen van fictie en realiteit is redelijk uniek in de Vlaamse cinema. Maar dat is exact wat Kat Steppe doet in haar langspeeldebuut.
Het personage dat Josse De Pauw speelt is fictief, maar alle andere bewoners zijn geen acteurs, verblijven daar echt, en lijden ook vaak aan dementie of Alzheimer. Tussen het fictieve verhaal door zijn er dus ook vaak beelden van hun dagelijkse realiteit, die best confronterend kunnen zijn. Het zorgt wel voor een hogere geloofwaardigheid en betrokkenheid, en een interessante interactie tussen iemand die acteert en iemand die dat helemaal niet doet.
De dialogen zijn vaak eigenzinnig en droog, en de relatie tussen de broers zorgt soms ook nog voor wat humor.

België 2025
Regie: Kat Steppe
Cast: Josse De Pauw, Peter Van den Begin, Kristien De Proost en Frank Lammers, Isabelle van Hecke …
Genre: tragikomedie
Duur: 1 uur 47 min.
Gesproken taal: Nederlands